พันธะรัก วิวาห์ลวง

ตอนที่ 1. พินัยกรรมที่ไม่มีใครคาดคิด

เสียงเครื่องยนต์รถยนต์คันหรูดับลงหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่ประตูรถเปิดออกพร้อมกับร่างสูงของชายหนุ่มวัยสามสิบที่ก้าวลงมา องศา ถอดแว่นกันแดดออกก่อนเงยหน้ามองบ้านหลังเดิมที่ไม่ได้กลับมาเหยียบมานานหลายปี เขาเพิ่งได้รับโทรศัพท์จากคุณย่าเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

“กลับบ้านมาหาย่าหน่อยนะองศา”

น้ำเสียงของคนปลายสายฟังดูอ่อนแรงผิดปกติ และนั่นเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ชายหนุ่มต้องรีบเดินทางกลับจากต่างประเทศทันที

องศาก้าวผ่านประตูบ้านโดยมีป้าสาย แม่บ้านเก่าแก่ของครอบครัวเดินเข้ามารับกระเป๋า

“คุณองศากลับมาแล้ว”

“คุณย่าอยู่ไหน?”

“อยู่บนห้องค่ะ”

“เป็นอะไร?”

ป้าสายชะงักไปเล็กน้อยก่อนตอบ “คุณย่าไม่ค่อยสบายค่ะ”

คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน “ไม่สบายแค่ไหน?”

ป้าสายไม่ตอบทันที เพียงหลุบตาลงอย่างกังวล

“คุณองศาขึ้นไปดูเองดีกว่าค่ะ”

ชายหนุ่มไม่ถามอะไรต่อ เขารีบเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นบนทันที แต่เมื่อเปิดประตูห้องนอนของคุณย่าออก 

ภาพตรงหน้ากลับทำให้เขาหยุดชะงัก หญิงชรานอนอยู่บนเตียง ใบหน้าซีดเซียวกว่าที่เขาจำได้ข้างเตียงมีทนายประจำตระกูลนั่งถือแฟ้มเอกสารอยู่

และอีกคน...หญิงสาววัยยี่สิบสองปีที่กำลังนั่งอยู่ข้างเตียง

แพรวพรรณ...เธอเงยหน้าขึ้นมองเขาสายตาของทั้งคู่ประสานกัน ความเงียบปกคลุมห้องอยู่หลายวินาทีสีหน้าขององศาเปลี่ยนไปทันที

จากความเป็นห่วงคุณย่า...กลายเป็นความเย็นชา

“นี่มันอะไรกัน?”

เขามองหญิงสาวก่อนจะหันไปมองทนาย

“แล้วทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่?”

แพรวพรรณเม้มริมฝีปาก ไม่ตอบเพราะเธอรู้ดีว่าไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน สายตาของผู้ชายคนนี้ก็ยังเหมือนเดิม สายตาที่มองเธอราวกับเป็นคนที่เขาไม่อยากเห็นที่สุด

“องศา...” เสียงของคุณย่าดังขึ้นเบา ๆ

ชายหนุ่มรีบเดินเข้าไปหา

“คุณย่าเป็นอะไร ทำไมถึงไม่บอกผมว่าป่วยหนักขนาดนี้?”

“ย่าไม่ได้เป็นอะไรมากหรอก”

“นี่เรียกว่าไม่ได้เป็นอะไรมากเหรอครับ?”

เขามองใบหน้าซีดเซียวของหญิงชราอย่างไม่พอใจ

“ทำไมต้องเรียกผมกลับมากะทันหัน?”

คุณย่ามองหลานชายอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถอนหายใจ

“เพราะย่ากลัวว่า...ย่าจะมีเวลาเหลือไม่มาก”

คำพูดนั้นทำให้องศานิ่งไป “คุณย่าอย่าพูดแบบนี้สิครับ”

“ย่ารู้ว่าหลานไม่อยากฟัง” หญิงชรายิ้มบาง ๆ ก่อนหันไปมองแพรวพรรณ จากนั้นจึงหันกลับมาหาหลานชาย

“แต่ย่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องจัดการก่อน”

องศามองทนายที่นั่งอยู่ข้าง ๆ

“เรื่องอะไร?”

ทนายเปิดแฟ้มเอกสารในมือ แต่ยังไม่ได้พูดอะไร

คุณย่าจึงเป็นฝ่ายตอบ

“พินัยกรรม”

“พินัยกรรม?”

องศาขมวดคิ้วทันที “คุณย่าจะทำพินัยกรรมอะไรตอนนี้?”

เขาหันมองทนายอย่างไม่เข้าใจ

“แล้วญาติคนอื่นล่ะครับ? คุณอา คุณลุง แล้วคนอื่นในครอบครัวล่ะ?”

น้ำเสียงของเขาเริ่มแข็งขึ้น “ทำไมถึงต้องให้ทนายมาที่นี่?”

คุณย่าส่ายหน้าเบา ๆ “มันไม่เกี่ยวกับคนอื่น”

“แล้วเกี่ยวกับใคร?”

หญิงชรามองเขานิ่ง ๆ ก่อนจะตอบด้วยน้ำเสียงเรียบง่าย

“มันเป็นแค่ส่วนของหลานกับแพรวเท่านั้น”

องศานิ่งไปทันที สายตาคมหันไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างเตียงอีกครั้ง แพรวพรรณเองก็มีสีหน้าตกใจไม่ต่างกัน

“ผมไม่เข้าใจ ทำไมต้องเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้เธอไม่ได้มีสายเลือดของพวกเราด้วยซ้ำ ”

“ไม่ต้องเข้าใจก็ได้” คุณย่าพูดพร้อมกับยิ้มบาง ๆ

“เดี๋ยวทนายจะอ่านให้ฟังเอง”

“คุณย่า...” องศาพยายามจะพูดแทรก

แต่หญิงชรายกมือขึ้นห้าม

“ฟังย่าก่อน” ชายหนุ่มเงียบลง คุณย่ามองหลานชายด้วยแววตาอ่อนโยน

“ย่าไม่ได้อยากทำให้หลานลำบาก”

“แต่ย่าก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะมีโอกาสได้มองดูพวกเธอทั้งสองคนเติบโตไปได้อีกนานแค่ไหน” สายตาของหญิงชราหันไปหาแพรวพรรณ เด็กสาวที่เคยอยู่ในบ้านหลังนี้มานานหลายปีก่อนจะกลับมามององศาอีกครั้ง

“เพราะฉะนั้น...ก่อนที่ย่าจะไม่มีโอกาสได้มองดูพวกเธอทั้งสองคนเติบโต ย่าอยากจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย”

องศากำมือแน่น “แต่ผมไม่เห็นด้วย”

“องศา”

“ผมยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าพินัยกรรมฉบับนี้มีอะไร แล้วทำไมคุณย่าถึงต้องแบ่งอะไรให้...”

เขาหยุดพูด เพราะไม่อยากเอ่ยชื่อของหญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า แพรวพรรณก้มหน้าลงเล็กน้อยคุณย่ามองทั้งสองคน ก่อนจะพยักหน้าให้ทนาย

“อ่านได้เลย”

ทนายสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนเปิดแฟ้มเอกสาร

“พินัยกรรมฉบับนี้จัดทำขึ้นโดยคุณหญิง...”

“เดี๋ยวก่อน” องศาขัดขึ้นอีกครั้ง

ทนายหยุดพูด ชายหนุ่มหันไปมองคุณย่า

“คุณย่าแน่ใจแล้วเหรอครับ?”

หญิงชราพยักหน้า “แน่ใจ”

“แล้วถ้าผมไม่ยอมรับล่ะ?”

คุณย่ายิ้มบาง ๆ “นั่นเป็นเรื่องของหลานแต่สิ่งที่ย่ากำลังทำอยู่ ย่าทำเพราะคิดว่ามันดีที่สุดสำหรับพวกเธอ”

องศาไม่ตอบ เขาหันไปมองแพรวพรรณอีกครั้งหญิงสาวยังคงนั่งเงียบ เหมือนเธอเองก็ไม่รู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นแต่สิ่งหนึ่งที่องศารู้แน่ ๆ คือ...

การกลับบ้านครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการกลับมาเยี่ยมคุณย่าที่ป่วย

ทนายก้มลงมองเอกสารอีกครั้ง ก่อนเริ่มอ่านประโยคแรกของพินัยกรรมออกมาอย่างช้า ๆ

“ข้าพเจ้า คุณหญิงวราภรณ์ วรากร ขณะมีสติสัมปชัญญะสมบูรณ์ ขอจัดสรรทรัพย์สิน...”

องศานั่งนิ่ง แพรวพรรณเองก็ไม่กล้าขยับส่วนคุณย่าเพียงหลับตาลงอย่างช้า ๆ ราวกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อจากนี้เป็นสิ่งที่เธอเตรียมเอาไว้นานแล้ว